صرف نظر

چشمانِ سياهت دلم از راهْ به دَر كرد

افسوس كه از كُشتنِ من صرف نظر كرد

تا چوبه ي اعدامِ تو من آمدم، امّا

آن قاضيِ درگاهْ مرا فكرِ دگر كرد

انگارْ كه دنيا به سَرم ريخت چو دلدار

از قلبِ منِ دلشده ي زارْ گُذر كرد

بي آنكه گشايد گِرهي از دل مسكين

سرتاسرِ دنيايِ مرا زير و زبر كرد

يك روز مرا بُرد به بازارِ محبت

ايامِ دگرْ قسمتِ من خونِ جگر كرد

من با كه بگويم كه دلآرامْ، دلم را

قربانيِ يك وسوسه ي زودگذر كرد!

دلزده...